Wolven en nog het een en ander.

Om maar meteen met het spectauclairste te beginnen, ik hoorde gister dat er wolven zijn gesignaleerd in Sikfors. Uta van Sikfords Herrgård vertelde dat iemand sporen had gevolgd. De wolvensporen liepen vanaf de overkant van het beekje tot achterin de tuin van de Herrgård.

Maar goed dat klinkt spectaculair maar wij merken er natuurlijk niet zoveel van. Voor ons is de winter vooral mooi en gelukkig nu een stuk minder koud. Het is nu overdag zelfs maar -8 graden. Vergeleken met de -24 van afgelopen weken voelt dat wel een heel stuk aangenamer. Helaas wat minder zonnig, maar ook dat heeft weer voordelen. Omdat het bewolkt en een beetje mistig is, worden de bomen en struiken met een iedere dag dikkere laag rijp bedekt. Dat ziet er sprookjesachtig mooi uit. de hele natuur is gehuld in zachte grijs tinten en alleen de rode huizen zorgen voor wat kleur accenten.

Van de week hebben we bij de Hällefors Folkhögskolan een presentatie gehouden van ons Isstjärnan ijsfestival. De studenten gaan een project doen tijdens het festival. Het was een erg inspirerend bezoek voor zowel ons, als organisatie, maar ook voor de studenten. Zij gaan op school al diverse projecten opzetten die zij straks op het ijs verder kunnen uitwerken. Kortom weer een mooi voorbeeld van het feit dat zo’n festival de hele gemeenschap inspireert. We zijn er trots op dat de Folkhögskolan met ons meedoet.

Ondertussen inspireert komende festival mij ook. Ik ben al druk aan  het experimenteren  op platen ijs. Dat is een voordeel als je hier woont. De hele tuin staat vol met diverse bakken waarin we ijsblokken en platen maken.

Telefonische verkoop in Zweden

Niemand houd er echt van, die opdringerige telefoontjes, op momenten dat het niet echt schikt, waarbij ze je een aanbieding doen waar je totaal geen interesse in hebt.

“Mag ik u dan vragen waarom u geen interesse heeft.”  “Nee dat mag je niet vragen.”

Maar goed, dat heb je hier in Zweden dus ook: telefonische verkooppraatjes. Maar dan toch net weer even anders. Net even met een Zweedse twist.

Ten eerste gebruikt men hier zelden afgeschermde nummers. In Nederland kon ik er vrijwel zeker van zijn dat een afgeschermd nummer telefonische verkoop betekende. Het tweede en veel belangrijkere verschil is dat ze hier in Zweden echte verkopers hebben voor dit werk. Dus niet iemand die een scriptje aan de telefoon afdraait maar iemand die echt zijn of haar best doet.

In de eerste maanden dat we hier in Zweden woonden kreeg ik bijvoorbeeld eens een telefoontje van een mevrouw die ik echt niet verstond. In het begin nam ik meestal aan dat die telefoontjes heel belangrijk waren, de gemeente of de belastingdienst ofzo. Dus gebruikte ik de eerste zin die we leerden “Talar du Engelska?” “Spreekt u engels?”. Dat deed ze dus niet. Maar ze zou een collega gaan zoeken die wel Engels sprak. Op de achtergrond kon ik het gerommel in het kantoor horen en na een aantal minuten kwam er een jongen aan de lijn die goed Engels sprak. Het bleek erom te gaan of we een abonnement wilden op het digitale televisie pakket van Boxer. Zoveel moeite doen ze dus hier.

Fast forward een paar maanden later. De telefoon gaat, niet afgeschermd nummer, “Med Paul”.

Een aardige mevrouw informeert of we al aan pensioenverzekering hebben gedacht en of ze daar anders even met mij over zou mogen praten. Ik antwoord dat we hier pas 3/4 jaar wonen en dat we daar nog niet aan toe zij gekomen,  maar dat dat volgend jaar wel komt. “Maar wat spreek je dan al goed Zweeds” zegt ze tegen mij. “Ach ik doe m’n best” zeg ik nonchalant. Of ze dan volgend jaar nog eens mag terug bellen. Ja hoor tuurlijk mag ze dat. Als ze dan weer van die complimentjes maakt nemen we misschien zelfs wel een pensioenverzekering.

Conclusie? Telefonische verkoop hoeft niet irritant te zijn en ten tweede met die taal gaat het wel lukken met ons.

Paul

SFI

SFI (Svenska för Invandrare)

Iedere nieuwe inwoner van Zweden kan gratis Zweeds taal-onderwijs volgen, bedoeld om een een basiskennis spreek-, verstaan-, en leesvaardigheid te verkrijgen. In ons kommun word het gegeven in een gebouwtje in Hällefors genaamd Polstjärnan Op dit moment zijn wij de enige Nederlanders. De overige leerlingen komen uit Somalië, Afghanistan,Nigeria en Rusland. De mede leerlingen zijn voornamelijk asielzoekers en zijn verplicht om 5 dagen per week naar school te gaan. Zij moeten binnen drie jaar een diploma halen anders krijgen ze geen verblijfsvergunning.

Wij zijn gestart in groep b, de beginnersgroep, we hadden geen idee wat we konden verwachten en wilden niet te hoog instappen. Groep a is voor mensen die in hun geboorteland nooit hebben leren lezen en schrijven en zij moeten dus eerst het alfabet leren. Na de eerste les hadden we een gesprekje met de beide leraressen en toen is al vlot besloten dat we naar groep c doorkonden.
De lessen zijn leuk, heel divers en interessant om de verhalen van de vluchtelingen te horen. De inzet van Katri en Anne-Karin is geweldig. Het gaat er niet alleen om dat we de taal leren, het is ook de bedoeling dat we iets mee krijgen van de natuur en cultuur van Zweden. Zo zijn er rond pasen, midsommer, kerst etc. speciale lessen.
De lessen zijn iedere dag van 08.30 tot 12.00 uur, wat dus zeker in het begin wel intensief is. Alles gaat in het Zweeds en je kunt dus niet even in het Nederlands vragen: wat bedoel je nu precies of dat begrijp ik niet zo snel. Ondertussen zitten we in de c/d groep, een klas met 12 mensen.

We leren veel en soms denk je “nu snap ik alle vervoegingen“ maar helaas de week erna denk je soms ook “hoe zat dat ook al weer”.  Als we thuis moeten werken verzuimen we wel eens maar over het algemeen gaan we trouw naar school. Ook al heb je soms geen zin, het is erg zinvol. Mensen die uit Nederland komen en gaan werken bij een Zweedse werkgever moeten in het dagelijks leven Zweeds praten en leren het spelenderwijs ( niet perfect, want zij missen dan weer de grammatica ) maar voor ons die dagelijks (bijna) alleen maar Nederlands spreken is het een goede stok achter de deur om ons met de taal bezig te blijven houden.